uitspraak - eind-n

Als we gewoon spreken, laten we de eind-n dikwijls weg. Alleen als we declameren of voordragen, laten we al die n'en nadrukkelijk horen. Dat klinkt dan ook meteen gedragen, gewoon spreken doen we dan niet meer. Op radio en televisie kunne we beter de eind-n niet altijd late hore, want we willen op een doodgewone manier tegen ons publiek spreke.

Als het volgende woord met een klinker begint, laten we de eind-n dikwijls wel horen. Zo zijn een heleboel mense bang om te spreken in het openbaar. Het hoeft niet, het kan.

De eind-n van de eerste persoon enkelvoud van de tegenwoordige tijd is meestal te horen.

  • ik teken
  • ik open

Een buigings-n wordt uitgesproken.

  • in den beginne
  • in het jaar onzes Heren
  • te allen tijde

Midden in een woord wordt een oorspronkelijke eind-n soms wel uitgesproken, soms niet. Het is niet helemaal duidelijk wanneer wel en wanneer niet. In samenstellingen kan de n doorgaans weg, in afleidingen is de n vaak wel te horen. Bij twijfel kan de n het beste uitgesproken worden.

  • keuke(n)tafel, binne(n)deur
  • tevredenheid, openbaar

 

In eigennamen staat het wat verzorgder als de n wel te horen is, maar ook zonder n kan het prima. In Duitse namen wordt de eind-n altijd uitgesproken.

  • Denemarke(n)
  • Van Gremberge(n)
  • Dresden

 

In eigennamen wordt een n midden in het woord altijd uitgesproken.

  • Zaventem
  • Massenhove(n)
  • Kopenhage(n)