Lagarde leert Duits

Christine Lagarde (foto: BelgaImage)

De nieuwe ECB-voorzitster, Christine Lagarde, is een uitdaging aangegaan die misschien nog zwaarder is dan het aanwakkeren van de inflatie in de eurozone: ze probeert Duits te leren. Dat schrijft het financiële persagentschap Bloomberg maandag.

Het nieuwsagentschap noemt het “begrijpelijk” dat de persoon die het monetaire beleid voor de hele eurozone bepaalt, de taal van het grootste land wil leren. De Duitsers zijn bij de grootste critici van het huidige soepele rentebeleid en dus is het praktisch als je hen in hun moedertaal kan overtuigen, luidt het.

Daarnaast werkt de Française in het ECB-hoofdkantoor in Frankfurt en is kennis van de Duitse taal dus ook gewoon praktisch. Voorheen stond Lagarde aan het hoofd van het IMF en woonde ze in Washington, waardoor ze vlot Engels spreekt.

Maar Duits is toch van een andere orde en niet eenvoudig aan te leren, met de vele naamvallen en onregelmatige werkwoorden. De Amerikaanse auteur Mark Twain schreef in 1880 een essay “The awful German language” over zijn pogingen om de taal van Goethe onder de knie te krijgen. “Het lijkt erop dat de uitvinder van de taal er plezier aan beleefde om de zaken zo ingewikkeld mogelijk te maken”, zegt hij.

Volgens Bloomberg zal Lagarde zich alvast enkele ingewikkelde termen eigen moeten maken: ‘Eigenmittelanforderungen’, als het gaat over de kapitaalvereisten voor banken, of ‘Anleihekaufprogramm’, de term voor ‘quantitative easing’. Maar de ECB-voorzitster, die op 1 januari 64 jaar wordt, lijkt er wel zin in te hebben. Ze verklaarde tegelijk de taal en de terminologie te willen leren.

De voorgangers van Lagarde spraken zeker niet allemaal Duits. De eerste voorzitter, de Nederlander Wim Duisenberg, kende de taal al voor zijn verhuizing naar Frankfurt. Zijn opvolger, de Fransman Jean-Claude Trichet, deed een inspanning en kon in 2009 een speech geven in het Duits, maar veel verder kwam hij niet. Lagardes voorganger, Mario Draghi, die door sommige Duitse media niet graag werd gezien wegens zijn soepele rentebeleid, slaagde er de voorbije acht jaar niet in om de taal te spreken. Zijn bekendste poging was het zinnetje “nein zu allem” (nee tegen alles) waarmee hij de tegenstanders van zijn radicale beleid lik op stuk gaf.