Meisje met ballen

Benedikte Van Eeghem

Voor zover de ouderdom niet in het kortetermijngeheugen hakt – ben ik nu 42 of 43? – ervaar ik dag na dag nieuwe en amusante drempels bij het verstrijken der jaren. Ik kruip net iets trager uit bed dan toen ik 25 was. Ik hunker minder naar loeiharde concerten of propvolle winkelstraten. En ik bekijk de dingen vaker vanop afstand. Letterlijk.

Dat laatste is de norm voor wie zich tussen het veertigste en vijftigste levensjaar bevindt. Ogen zijn sletig, ontluikende verziendheid speelt je parten. Dus duw ik handleidingen of labels met minuscule opdruk, instinctief achteruit om ze te kunnen lezen. Maar ook joekels van letters lijken mijn brein steeds meer te bedotten. Ik haspel die opschriften en woorden door elkaar zonder reden, waarna complete verwarring mijn deel wordt.

Zo cruisede ik onlangs op de ringlaan van mijn thuisstad. Een handelszaak in SPANPLAFONDS had een kraakvers uithangbord op de gevel gemonteerd. De letters waren vanop een kilometer leesbaar en toch interpreteerde ik ze fout. Ik vroeg me af welk soort ‘fonds’ ze nu weer op de investerende mensheid wilden loslaten? En wat een ‘spanpla’ in godsnaam was?

Een nanoseconde later viel de puzzel in mijn bovenkamer in elkaar. Had ik door dat het om plafonds ging, niet om een fonds. Flink zo, Van Eeghem.

Een paar dagen daarna was het opnieuw prijs toen een goede vriend een artistieke foto op Facebook postte. ‘Meisje met ballon’, luidde de titel. In de vlucht las ik ‘meisje met ballen’. Heerlijk opschrift, maar waar zat de link met het beeld nu eigenlijk?

(Nergens, uiteraard. Dat besefte ik pas toen ik het beeld in detail bekeek, het onderschrift herlas en de ballon in de verte opmerkte. Artistieke foto’s en teksten geven niet alles in één trek prijs.)

En de ultieme dyslectische blunder kwam vorige week op het werk, net voor mijn geplande verlof. Op het intranet verscheen er een bericht over de opnames van een ‘interne promofilm’. Ik kon een klein kreetje bij de melding niet onderdrukken. Mijn collega fronste en vroeg wat er aan de hand was.

“Awel…”, opperde ik, “er staat hier… Of wacht. Neen. Toch niet. Ik dacht dat er stond dat ze een interne pornofilm gaan draaien. Maar het is promo. Een promofilm. Geen porno.”

Mijn collega, immer te vinden voor een goeie grap, moest even naar adem happen. Hij beaamde dat we met een interne pornofilm vast astronomische kijkcijfers zouden scoren, maar of het een meerwaarde zou betekenen? Dat betwijfelde hij.

Waarna we allebei in lachen uitbarstten. Ik heb na de uitschuiver nog eens stevig het hoofd geschud, in de hoop dat de grijze massa terug op zijn plaats landt en mijn leesvaardigheid in ere hersteld wordt. Er ligt overigens een maand verlof in het verschiet om er grondig werk van te maken. Duimt u dat het goed komt?

(foto: © Herman Van Laere)