Aaaaaaatsjie!

Beeld het je even in: een woensdagavond in mei. Je hebt een week vitaminen getankt in het zuiden en zit op de luchthaven, gezapig wachtend op het vliegtuig dat je naar huis moet brengen.

‘Aaaaaaatsjie!’, roept iemand achter je. En daarna nog een tweede keer: ‘Aaaaaaatsjie!’

Ik maakte het vorige week mee op elke duizenden kilometers van thuis. De loeiharde Aaaaaaatsjie kwam, zo dacht ik toch, van een dame die een fikse verkoudheid had opgelopen. Tot ik luttele seconden later doorhad dat ze gewoon Brits was en volledig zakdoek- en virusvrij. Terwijl ze wachtte op haar vlucht naar huis, las ze aan haar echtgenoot voor uit de beroemdste aller tabloids: The Sun.

Die Aaaaaaatsjie! was de spreekwoordelijke topping bij een paginabreed artikel over de kersverse zoon van prins Harry en Meghan Markle. De knul was daags voordien ter wereld gekomen, doopnaam: Archie. In stiff-upper-lip-Engels spreek je dat uit alsof je geveld wordt door een astronomische niesbui.

Archie bij de Queen

Die Britse dame had de techniek perfect onder de knie: Aaaaaaatsjie! Na haar kreet las ze gezapig verder over hoe de koninklijke bevalling verlopen was (goed) en hoe moeder en kind het intussen maakten (ook goed, uiteraard). Slechts één hamvraag bleef onbeantwoord: waarom was die royal baby nog niet in het openbaar verschenen?

De vraag stellen is ze beantwoorden, bedacht ik meteen. ‘Archie’ mag in Groot-Brittannië dan wel statig klinken, in het schoon Vlaams is het een voorvoegsel waarmee je dingen vooral in negatieve zin benadrukt.

Extreem kille temperaturen buiten? Dat heet archiekoud.
Kinderen die zich niet gedragen? Die zijn archiestout.
Een verre van aantrekkelijke man of vrouw? Tja, die is helaas … archielelijk.

Arme Archie, in zekere zin. Als boorling de hemel in geprezen worden op Britse bodem, terwijl je naam aan de overkant van het Kanaal al een beetje verbrand is. Dat is archievervelend. Archiestom. En archieambetant. Vandaar dat je ouders je eerst liever wat onder de radar houden, haha.

Rewind: dat ik dus op een luchthaven zat en wachtte op een vlucht naar huis. Mijn ronduit absurde overpeinzingen bij de geboorte van Archie Harrison Mountbatten-Windsor maakten het verstrijken van de tijd minder archiesaai. Tot ik plots te horen kreeg dat we vier uur vertraging hadden, om technische redenen, waardoor ik in het holst van de nacht zou thuiskomen. Daar wordt een mens gewoon archienijdig van.

Met een tegoedbon van tien euro kon ik gelukkig wat archiedure luchthavensnacks kopen om de honger te stillen en de ellende te beperken. Ik landde uiteindelijk om 2.30 uur in België: blij én archiemoe na een zalige reis. Door een acuut temperatuur­verschil van 15 graden had ik een dag later zelfs meteen een fikse verkoudheid te pakken. Ze is bijna genezen, maar ik rond deze column voor de sport graag af met symbolisch gesnotter, een knipoog en een welgemeende … aaaaaaatsjie!

 

Benedikte Van Eeghem is vaste columniste van vrttaal.net. Meer van haar staat op benevaneeghem.be.