Een have is geen ave

Benedikte Van Eeghem

Excuses, beste lezer, als de titel boven deze literaire hap meteen voor taalkundige verwarring zorgt. Voor zover u het woord ‘have’ kent en het ‘ave’ ooit nog in de mis kreet, vraagt u zich vast af wat de link tussen beide nu is. Daarom serveer ik meteen duiding ter zake.

In een vorige column op deze webstek hadden we het al het onverwoestbare succes van mijn streekdialect. Het West-Vlaams is een sterkhouder in Vlaanderen, jong en oud spreken het nog. En ook al komen de strapatsen van Gerrit Callewaert uit Bavikhove sinds decennia ondertiteld in beeld: binnen onze gouw verstaan we elkaar moeiteloos zonder lettertjes onderaan het scherm. Ik durf zelfs stellen dat het West-Vlaams anno 2021 stilaan de allures van een wereldtaal heeft.

Eigen aan wereldtalen is dat ze evolueren en dat zelfs de grootsten der aarde én de mannen van de wegmarkering, er af en toe tegen zondigen. Zulks geschiedde recent in het gehucht Houtave. Als u niet uit West-Vlaanderen afkomstig bent, kunt u ‘gehucht’ en ‘Houtave’ vast feilloos na elkaar uitspreken. Bij ons ligt dat moeilijker, omdat we de g en de h graag dooreenhaspelen. De h valt bovendien consequent weg in ons jargon. Daarom tateren we eindeloos over uuzen, ommels en eksen*.

Een bijzonder kritische bordenmaker – of diens opdrachtgever – moet daar bij de opmaak van de signalisatie voor de West-Vlaamse nederzetting Houtave, diep over nagedacht hebben. Hij besloot ten onrechte dat de naam niet correct was. Dat de ‘h’ er naar regionale gewoonte weer eens tussenuit was gevallen en dus in ere hersteld moest worden. Bijgevolg rolde het bord ‘Houthave’ met zijn groeten van de pers en werd het sierlijk neergepoot in de (bijna) gelijknamige deelgemeente van Zuienkerke.

Door relatief beperkte verkeersdrukte in de omliggende polders, werd de blunder pas dagen later opgemerkt. Een alerte passant stelde vast dat zijn ‘hemeente’ er plots een h’tje bij had gekregen. De burgemeester moeide zich met de zaak en verwittigde het Agentschap Wegen & Verkeer. Dat beloofde intussen om de uitschuiver te corrigeren en het foutieve bord te vervangen door een niet half zo grappig exemplaar, getiteld ‘Houtave’.

Over de termijn van de vervanging is er met geen woord gerept. Mijn buikgevoel zegt me dat de wissel makkelijk een jaar of langer op zich zal laten wachten. Maar goed, zoals grootmoeder eertijds sprak: geduld is een schone gave. Of moest dat ‘have’ zijn?

(* huizen, hommels, heksen)