assimilatie

Bij stemassimilatie wordt een klank onder invloed van een andere klank stemhebbend of stemloos, zoals in de voorbeelden opzet [op·set] en asbak [az·bak].

Bij plaatsassimilatie verandert de articulatieplaats onder invloed van omgevende klanken. Zo wordt de bilabiale m (de twee lippen raken elkaar) in komfoor een labiodentale m (lippen en tanden raken elkaar) door de voorafgaande f. Bij vlotte articulatie passen we deze assimilatie correct en spontaan toe.

Stemhebbende eindconsonanten gevolgd door een pauze worden stemloos.

Als twee medeklinkers coarticuleren, wordt (of blijft) hun verbinding stemloos.

Uitzondering: komen b of d op de tweede plaats bij de coarticulatie, dan wordt de verbinding stemhebbend.

Let op: de s voor de l, m, n, r blijft een stemloze s (dus geen z!).

De t wordt gearticuleerd met de tong tegen de bovenste tandkas. Als er een j op volgt, wordt de t samen met de j als één klank uitgesproken. Deze assimilatie is verplicht, de t mag niet afzonderlijk gearticuleerd worden. Na de t mag geen sj-klank opduiken.

De s verliest in combinatie met j haar scherpe karakter en gaat over in een stemloze sj-klank. Deze assimilatie is verplicht.

In de opeenvolging s+t+j gebeurt dat ook: vuistje wordt [vui·sjə].