uitspraak - eind-n

Als we gewoon spreken, laten we de eind-n dikwijls weg. Alleen als we declameren of voordragen, laten we al die n'etjes nadrukkelijk horen. Dat klinkt dan ook meteen gedragen, gewoon spreken doen we dan niet meer. Op radio en televisie kunne we beter de eind-n niet altijd late hore, want we willen op een doodgewone manier tegen ons publiek spreke.

Als het volgende woord met een klinker begint, laten we de eind-n dikwijls wel horen. Zo zijn een heleboel mense bang om te spreken in het openbaar. Het hoeft niet, het kan. Ook de eind-n van de eerste persoon enkelvoud van de tegenwoordige tijd is meestal te horen: ik teken, ik open. In eigennamen staat het wat verzorgder als de n wel te horen is, maar ook zonder n kan het prima: Denemarke(n), minister Van Gremberge(n). In Duitse namen wordt de eind-n altijd uitgesproken.

Midden in een woord wordt een oorspronkelijke eind-n soms wel uitgesproken, soms niet. Het is niet helemaal duidelijk wanneer wel en wanneer niet. In samenstellingen kan de n doorgaans weg: keuke(n)tafel, binne(n)deur. Het hoeft niet, het kan. In afleidingen is de n vaak wel te horen: tevredenheid, openbaar. Bij twijfel kan de n het beste uitgesproken worden.

Zie ook: