Moe en onderbetaald

Wees gerust, lieve lezer, ikzelf heb niet te klagen. Als lichtmens loop ik in de donkere wintermaanden altijd te suffen, dat wel, en een mens vindt altijd wel dat hij meer moet verdienen. Maar ik kan ermee leven.

Nee, sommige mensen zijn veel slechter af dan ik. Zij zijn altijd moe en moeten al rusten nadat ze een kop koffie ingeschonken hebben. Ze hebben het chronischevermoeidheidssyndroom, in één woord. Waarom één woord? Omdat chronische bij vermoeidheid hoort. Net zoals we heteluchtballon en koudwatervrees in één woord spellen, schrijven we chronischevermoeidheidssyndroom. Zet gerust een streepje na chronische als je vindt dat het daarmee prettiger leest. Het hoeft niet, het mag.

Sommige mensen zijn slechter betaald dan ik, zeker als ze in een land wonen waar de lonen laag zijn. Een lageloonland, zoals de Vlamingen dat noemen. Maar dat kan eigenlijk niet, tenminste niet volgens de spraakkunst. Het is geen land met 'lage loon', maar een land met lage lonen: een lagelonenland dus. In Vlaanderen hoor je dat bijna nooit, in Nederland is het het gewone woord.

Moeten de Vlamingen vanaf nu met z'n allen lagelonenland zeggen? Niet als het van mij afhangt. We zijn nu eenmaal gewend aan dat lageloonland, blijf er maar af. "Als er een enkelvoud staat in lagedrukgebied, lagevloerbus en lagerugpijn," heeft waarschijnlijk iemand ooit gedacht, "dan zal het ook wel lageloonland zijn." Hij of zij had ongelijk, maar heeft wel gelijk gekregen. Tenminste in Vlaanderen.