Wouwelen

Ik wil, jij wilt, hij wil, wij willen, jullie willen, zij willen. Vooral ik wil veel, heel veel, maar dat volledig tussen twee haakjes.

Het gaat over willen, op zich een onschuldig en sympathiek werkwoord. Toch zorgt het op meer dan één gebied voor problemen. Het begint al met de tegenwoordige tijd: jij wilt of jij wil? Beide vormen hebben enthousiaste verdedigers, maar in principe is jij wilt de algemene vorm. Hebben de aanhangers van jij wil dan helemaal ongelijk? Nee hoor, dat zou te eenvoudig zijn en zo zijn we niet. We gaan met opgeheven hoofd de uitzonderingen tegemoet.

Jij wil bestaat dus ook, maar het verschil zit in het register: jij wil is informeel en wordt vooral gebruikt in gesproken taal. In België duikt het ook steeds vaker in schrijftaal op, maar dat is eigenlijk niet de bedoeling. Beter dus jij wilt als het juist moet zijn.

En dan is er nog die verleden tijd, waar ik wilde, jij wilde en hij wilde de keurigste vormen zijn. In het meervoud wilden we, wilden jullie en wilden ze. Geen probleem, alles duidelijk. Maar dan: ook ik wou, jij wou en hij wou zijn prima. Ze komen vaker voor in spreektaal dan in schrijftaal, maar er is niets mis mee. Er is wel iets mis met: wij, jullie of zij wouden. Die vorm is zo informeel dat hij zelfs in de gesproken taal maar op het randje is. Dat geldt ook voor de collega zonder d: wouen.

Dus jullie wilden wel, maar wouden niet en wouen evenmin. Ik wilde, wou en wil nog steeds van alles. Beginnen met vakantie is misschien geen slecht idee.

Sara Brouckaert